سبد خرید شما خالی است!
روتر یک دستگاه تخصصی شبکه است که به دو یا چند شبکه که نرمافزاری را اجرا میکنند، اجازه میدهد، داده را از یک شبکه به دیگری منتقل کند. روتر در یک شبکه مبتنی بر پروتکل اینترنت کار میکند که در لایه شبکه (لایه سوم مدل OSI) فعالیت دارد. کار اصلی روتر اتصال شبکهها به یکدیگر و تحت کنترل قرار دادن انواع ترافیک داده است. شرکتهای مختلفی هستند که روترها را تولید میکنند: Cisco، Linksys، Jupiter، Netgear، Nortel(Bay Networks)، Redback، Lucent، 3Com، HP، Dlink و Belkin تنها تعدادی از این شرکتها هستند.
آزمونهای مختلف شبکه (CCNA، CCNP، JNCIA، JNCIE) توانایی شما را برای شناسایی انواع مختلف تجهیزات شبکه خواهد سنجید. این آموزش گواهینامه شبکه روی روترها، بر شناسایی روترهای شبکه تمرکز دارد و شرح عملکرد روترها را ارائه میدهد.
در یک مثال ساده، از یک روتر خانگی متصل به یک کابل شبکه اینترنت استفاده میکنیم.
این فرآیند تقریباً برای همه روترها یکسان است.
هشدار: در اینجا یک پیچیدگی کوچک وجود دارد. برای کابل خانگی و روترهای بیسیم، روتر همانند یک «پروکسی» نیز عمل میکند بنابراین روتر کاری را انجام میدهد که برای یک روتر خارج از اینترنت معمول نیست یعنی آدرس IP مقصد را در packet IP به آدرس خودش تغییر میدهد.
روترها برای اتصال شبکهها به یکدیگر استفاده میشوند و عملیات شبکهای ذیل را انجام میدهند که باید بتوانید آن را در آزمونهای Network+، CCNA یا JNCP بشناسید و شرح دهید:
شبکهها( بخصوص شبکههای اترنت) از ارتباط پخشی در لایههای فیزیکی، پیوند داده و شبکه استفاده میکنند. پخشهای لایه شبکه انتقالهای ارسالی به همه هاستهایی است که از پروتکل لایه شبکه استفاده میکنند( معمولاً پروتکل اینترنت[IP] یا IPX). ارتباط پخش شبکهای برای ارتباط انواع مشخصی از اطلاعات که عملیات شبکه را تشکیل میدهند، استفاده میشود( پخشهای ARP، RARP، DHCP، IPX-SAP و غیره). از آنجاکه چندین دستگاه میتوانند اقدام به انتقال همزمان کنند و منجر به تصادم/برخورد شوند، بهتر است مجموعه هاستها با استفاده از یک سوییچ یا روتر به چندین دامنه پخش تقسیم شوند.
هرچه تعداد هاستها در شبکه افزایش یابد، میزان ترافیک پخش افزایش پیدا میکند. اگر میزان زیادی ترافیک پخش در شبکه وجود داشته باشد، سپس ارتباط معمول بین شبکهها دشوار میشود.
برای کاهش پخشها، مدیر شبکه میتواند یک شبکه را به تعداد زیادی هاست در شبکههای کوچکتر بشکند. سپس پخشها در هر شبکه محدود میشود و روتر بهعنوان دروازه پیشفرض برای رسیدن به هاستها در دیگر شبکهها عمل میکند.
بهویژه در شبکههای امروزی، افراد تمایل دارند از کامپیوتر خود برای اتصال به اینترنت استفاده کنند. زمانیکه کامپیوتر شما میخواهد با یک کامپیوتر در شبکه دیگری صحبت کند، این کار را با ارسال داده به دروازه پیشفرض انجام میدهد. دروازه پیشفرض، روتری محلی است متصل به همان شبکهای که کامپیوتر شما به آن متصل است. روتری که همانند دروازه پیشفرض کار میکند، داده شما را دریافت میکند، به دنبال آدرس کامپیوتر راه دور میگردد و تصمیم به روتری میگیرد. طبق تصمیم روتری، داده شما را به رابط دیگری که به کامپیوتر راه دور نزدیکتر است ارسال میکند. ممکن است بین شما و کامپیوتر راهدور روترهای مختلفی وجود داشته باشد، بنابراین روترهای مختلفی در دستبهدست کردن بسته شرکت خواهند کرد.
روترها قابلیت انتقال داده از یک شبکه به شبکه دیگر را دارند. این قابلیت اجازه میدهد تا دو شبکه که توسط سازمانهای متفاوتی مدیریت میشوند به تبادل داده بپردازند. آنها یک شبکه میانی ساخته و بین روترها در شبکه، داده ردوبدل میکنند. به دلیل اینکه روتر میتواند از هر نوع شبکهای که به آن متصل است ترافیک دریافت کند و آن را به هر شبکه دیگری ارسال کند، لذا میتواند به شبکههایی که بهطورمعمول توانایی ارتباط با یکدیگر را ندارند، اجازه تبادل داده را بدهد. در عبارات تکنیکی، یک شبکه توکن رینگ و یک شبکه اترنت میتوانند روی یک شبکه سریال ارتباط برقرار کنند. روترها این امر را ممکن میسازند.
یک روتر میتواند شامل یک فریم اترنت باشد، داده اترنت را جدا کند، داده IP را به یک نوع فریم دیگر بدهد مانند SDH/SONET، PDH/T1، ATM، FDDI. بدین ترتیب یک روتر میتواند «تبدیل پروتکل» را نیز انجام دهد که لازمه آن داشتن سختافزار و نرمافزار مناسب انجام این کار است. به هر صورت هدف اصلی انتقال داده از رابطی که داده را دریافت میکند به رابط دیگری است که داده را مجدداً به رابط دیگری که در شبکه دیگر کار میکند منتقل میکند.
روترها تنها در صورتی میتوانند بهصورت پویا مسیرها را بیاموزند و بشناسانند که از پروتکلهای روتری مانند RIP، OSPF، EIGRP، IS-IS یا BGP استفاده کنند. در غیراینصورت باید شخصی مسیر را بهصورت دستی تنظیم کند که روتری ایستا نامیده میشود.
روتری، داده را طبق یک اصل گامبهگام که روتری hot potato نامیده میشود، حرکت میدهد. اگر مجموعهای از روترها انتقال داده را بدون رسیدن به مقصد، حول یک دایره انجام دهند، به آن روتری حلقه گویند. بستهها در یک حلقه دستبهدست میشوند تا در نهایت به دلیل گذشت زمان طولانی از دست بروند: زمانتاثیر( Time To Live) آنها به اتمام برسد. زمانتاثیر یک شمارنده است که بخشی از هدر دیتاگرام IP است. مقدار زمانتاثیر با هر بار گذشتن از هر روتر کاهش مییابد و در انتها به صفر میرسد و کنارگذاشته میشود.
ازآنجاکه روترها کامپیوترهای تخصصی هستند، بخشهایی همانند دیگر کامپیوترها دارند.
واحد پردازش مرکزی: نرمافزارهای ویژه بنام «سیستم عامل» را اجرا میکند. همانند JunOS در روترهای Jupiter یا Cisco IOS(Nexus OS) برای روترهای Cisco. سیستمعامل اجزا روتر را مدیریت میکند و همه اعمال شبکهای منطقی روتر را ارائه میدهد.
فلش محل قرارگیری سیستمعامل است، و به همین دلیل شبیه درایو هارددیسک در کامپیوتر شماست. اگر شما از یک درایو ( SSD) استفاده کنید، کامپیوتر شما همانند روتر از حافظه فلش استفاده میکند.
RAM پایدار: حافظه اضافی است که برای ذخیرهسازی نسخه پشتیبان یا نسخه راهاندازی سیستمعامل استفاده میشود. روتر از این حافظه بوت خواهد شد و همه برنامههای خود را از اینجا لود میکند.
RAM: زمانی که روتر راهاندازی اولیه میشود، سیستمعامل در داخل رم لود میشود. بهمحض خاتمه راهاندازی اولیه، روتر شروع به محاسبه مسیرهای خود میکند و ، اگر اینگونه تنظیمشده باشد، مسیرهای شبکه را از دیگر روترها از طریق RIP( v1 و v2)، OSPF، EIGRP، IS-IS یا BGP یاد میگیرد. همچنین RAM برای کش نمودن جداول ARP، جداول روتری، متریکهای روتری و دیگر دادههایی که میتواند سرعت انتقال بسته را بالا ببرد، استفاده میشود.
رابطهای شبکه: روترها همواره دارای تعداد زیادی رابط شبکه هستند. سیستمعامل شامل «درایور»هایی است که به سیستمعامل اجازه دسترسی به سختافزار شبکه در ماژول رابط را میدهد. زمانی که روترها شروع به کار میکنند، مطلع خواهند شد که کدام شبکهها روی کدام پورتها تنظیمشدهاند. سپس مسیرها را از دیگر روترهایی که به آنها متصل هستند میآموزند و میآموزند که کدام رابط، بستهها را به شبکه راهدور مقصد ارسال میکند.
کنسول: در زمانهای بسیار دور، مدیریت و پیکربندی روتر در کنسول هرکدام از دستگاهها انجام میشد، همانطور که بیشتر تشخیصها و عیبیابیها انجام میشد. آزمونهای گواهینامه شبکه شامل بخش بزرگی از سؤالات درزمینه تنظیم و عیبیابی دستورات کنسول است. بااینوجود، سازندهها بهسرعت از تکنولوژی وجود کنسول در هر دستگاه فاصله گرفتند و سیستمهای مدیریت را برای مدیریت تعداد زیادی از دستگاههای شبکه از طریق یک مکان متمرکز تولید کردند.
افزودن نظر